Dorwały mnie algorytmy i niemiłosiernie bombardują wpisami, filmikami i artykułami (to ostatnie najrzadziej, ale zdarza się) o tym, co powinno być moim lajfstajlowym panaceum. Robienie dżemów, ogrodnictwo, pływanie w rafach koralowych i kupowanie torebek za pięcioletnie wynagrodzenie mojego męża. Z premiami i zwrotem podatku.
Na dżemy to jednak trochę za wcześnie, nie mieszkamy w Kalifornii. Rafy koralowe uwielbiam, ale nie w połączeniu z pływaniem (które nie załapie się u mnie na żadną kategorię, poza „ktoś chce mnie zabić”). A co do torebek… to zakup jakiejkolwiek, nawet za cenę wody mineralnej, spowoduje natychmiastową eksmisję i nie będę mogła mieć do nikogo o to pretensji.
Pozostało mi zatem ogrodnictwo. I tu absolutnie zgadza się motywacyjny slogan. Bo ogrodnictwo to jest pasja. Najczęściej szewska.
Nienawidzę siłowni i ćwiczeń rehabilitacyjnych. Wykonanie skłonu uruchamia u mnie refluks, przy tych idiotycznych wymachach rękami i nogami mój błędnik szaleje, a podniesienie piłki lekarskiej powoduje stan zawałowy. Ja po prostu nigdy nie byłam typem sportowca, a i od dzieciństwa nikt mnie nie zachęcał do aktywności ruchowej. Lubię spacery i to wyczerpuje moje możliwości.
No chyba, że mówimy o ogrodzie…
Bo w ogrodzie, proszę państwa, kopię, pielę, wycinam, przenoszę, schylam się, kucam, targam wory z ziemią dopóki mi ich mąż z rąk nie wyrwie, szarpię się ze zbyt ukorzenioną lawendą, która wrosła pod płyty patio… I nie umieram. Wręcz przeciwnie: mam wrażenie, że ta cała praca daje mi więcej, niż podnoszenie ciężarków i rozciąganie mięśni na nowoczesnych maszynach.
Bo tu przecież chodzi o pasję!
Ostatnie pół roku spędziłam leżąc lub siedząc w fotelu i ładując w siebie środki przeciwbólowe, więc staram się być rozsądna. Nie mam siły, więc nie szaleję i dzisiaj popracowałam ledwie godzinę. Niezbyt dużo zrobiłam, ale pocieszam się, że każdego dnia będę mogła nieco więcej. Bo ja się strasznie zawzięłam na ten ogród.
Nie będę wam wrzucać zdjęć z kolejnych etapów naszych ogrodowych rewolucji. Mam litość.
No dobra: wiem, że wtedy nikt by już mi tu na bloga nie zaglądał.
Ale latem, jak to wszystko ruszy… będzie pięknie. I tej myśli będę się trzymać, jak jutro rano nie będę mogła się zwlec z łóżka przez zakwasy 😀
© 2025, Jo. All rights reserved.